มีข้อสังเกตที่คนทำงานอสังหาริมทรัพย์ระดับบนพูดตรงกันในรอบสิบปี บ้านของคนรวยจริงยุคนี้ถ่ายรูปแล้วดูไม่แพง หินอ่อนเงาวับ โคมระย้าคริสตัล บัวปูนปั้น ทองเหลืองฉลุ ที่เคยเป็นเครื่องแบบของคฤหาสน์ ค่อย ๆ หายไปจากบ้านระดับบนสุด แทนที่ด้วยผนังปูนเรียบ ไม้ผิวด้าน ผ้าลินินที่ยับนิดหน่อย และพื้นที่ว่างมากจนคนทั่วไปอาจสงสัยว่าบ้านนี้แต่งเสร็จหรือยัง
ปรากฏการณ์นี้ล้อไปกับโลกแฟชั่นที่เรียกกันว่า quiet luxury คือความหรูที่ไม่มีโลโก้ แต่ในที่อยู่อาศัยมันลึกกว่าเสื้อผ้า เพราะความหรูเงียบของบ้านซ่อนอยู่ในสิ่งที่ถ่ายรูปไม่ติดเลย ผนังที่ฉาบเรียบจริงจนไม่มีคลื่นเมื่อแสงส่องเฉียง ประตูไม้ตันที่ปิดแล้วได้เสียงหนักแน่นเสียงเดียว บานพับที่ไม่มีวันดังเอี๊ยดตลอดสิบปี ระบบปรับอากาศที่เย็นสม่ำเสมอโดยไม่ได้ยินเสียงลม รอยต่อวัสดุที่เรียบเสมอกันทุกจุด ทั้งหมดคือเงินจำนวนมากที่ละลายหายเข้าไปในความรู้สึก โดยไม่เหลือหลักฐานให้อวดใคร
ตรรกะเบื้องหลังการซ่อนนี้มีอย่างน้อยสองชั้น ชั้นแรกคือสัญญะที่กลับด้าน เมื่อของหรูที่มีโลโก้กลายเป็นของที่ใครผ่อนก็ได้ คนบนสุดย่อมย้ายไปเล่นเกมที่ตามยากกว่า คือเกมของรสนิยมและงานช่างที่ต้องมีตาถึงจะเห็น มันคือรหัสที่ส่งถึงกันเฉพาะในกลุ่มที่รู้ นักสังคมวิทยาเรียกทุนแบบนี้ว่าทุนทางวัฒนธรรม และมันซื้อด้วยเงินอย่างเดียวไม่ได้ ต้องใช้เวลาสะสมด้วย ทำให้มันเป็นเครื่องแบ่งชั้นที่แข็งแรงกว่าราคา
ชั้นที่สองจริงใจกว่านั้น คนที่มีทุกอย่างแล้วจำนวนไม่น้อยค้นพบว่าสิ่งที่เงินซื้อยากที่สุดคือความสงบ บ้านของเขาจึงเดินเข้าหาความน้อย แสงธรรมชาติ และวัสดุที่แก่ตัวสวย เป็นการเลือกที่ทำงานกับใจของคนอยู่ ไม่ได้ทำงานกับสายตาของแขก และเป็นเหตุผลที่งานสถาปัตยกรรมแนวเรียบง่ายจากญี่ปุ่นและยุโรปเหนือได้รับความนิยมสูงมากในกลุ่มลูกค้าระดับบนทั่วโลก
จุดที่ต้องพูดให้ตรงคือ quiet luxury มีด้านที่น่ารำคาญของมัน มันสร้างมาตรฐานที่คนงบปกติทำตามไม่ได้และไม่รู้ตัวว่าทำตามไม่ได้ เพราะภาพที่เห็นดูเรียบง่ายจนเหมือนถูก ผนังปูนเปลือยที่ทำให้เรียบจริงแพงกว่าผนังทาสีธรรมดาหลายเท่า เพราะไม่มีที่ให้ซ่อนความผิดพลาด ไม้ผิวด้านคุณภาพดีแพงกว่าไม้เคลือบเงาราคาถูกมาก และความว่างในบ้านต้องการพื้นที่เก็บของที่ซ่อนไว้อย่างมหาศาล คนที่ลอกภาพโดยไม่รู้ต้นทุนจริง มักจบที่บ้านที่ดูโล่งเพราะยังไม่มีของ ไม่ใช่บ้านที่โล่งเพราะจัดการของได้
สำหรับคนงบปกติ ข่าวดีคือหลักคิดนี้ลอกได้โดยไม่ต้องรวย เพราะหัวใจของมันคือการย้ายเงินจากของโชว์ไปลงของที่สัมผัสทุกวัน ลดของตกแต่งลงครึ่งหนึ่ง แล้วเอางบไปลงกับที่นอนที่ดี ก๊อกน้ำที่จับแล้วแน่นมือ ผ้าม่านที่ตัดพอดี และแสงที่หรี่ได้ ผลลัพธ์คือบ้านที่แขกอาจไม่ร้องว้าว แต่คนที่อยู่ทุกวันรู้สึกได้ทุกวัน
และนั่นคือนิยามความหรูที่เราคิดว่าตรงที่สุดครับ คือการได้ใช้ของดีโดยไม่ต้องพิสูจน์กับใคร ส่วนบ้านที่ออกแบบมาเพื่อให้แขกเห็นแล้วประทับใจ แต่เจ้าของอยู่แล้วเกร็ง คือบ้านที่ทำงานให้คนอื่นตลอดเวลา ทั้งที่ค่าผ่อนเราจ่ายอยู่คนเดียว
