ชั้น 47 ถึง 52 ของตึกสูง 255.5 เมตรกลางโตเกียว มีโรงแรมอยู่ 164 ห้อง และมีวัสดุหลักอยู่ไม่กี่อย่าง
Andaz Tokyo Toranomon Hills เปิดเมื่อ 11 มิถุนายน 2014 บนยอด Toranomon Hills Mori Tower ที่ Nihon Sekkei ออกแบบไว้ งานภายในเป็นของ Tony Chi จากนิวยอร์ก ทำร่วมกับ Shinichiro Ogata ในนาม SIMPLICITY จากโตเกียว เอกสารเปิดตัวของ Hyatt ระบุวัสดุที่วิ่งทั่วทั้งโรงแรมไว้สั้นมาก คือกระดาษวาชิกับไม้วอลนัท ส่วนโบสถ์บนชั้น 52 กรุด้วยแผ่นทองแดง แบบเดียวกับหลังคาศาลเจ้าและวัดญี่ปุ่น
นับดูแล้วเหลือของอยู่ในมือไม่กี่ชนิด สำหรับพื้นที่หกชั้น
เรื่องที่น่าสนใจคือผลลัพธ์ ห้องมาตรฐานที่นี่ 50 ตารางเมตร ตัวเลขเท่านี้ในกรุงเทพฯ คือคอนโดสองห้องนอนขนาดกำลังดี ไม่ได้ใหญ่โต แต่ห้องอ่านแล้วรู้สึกกว้างกว่าตัวเลข เพราะของที่วางอยู่ในนั้นพูดภาษาเดียวกันหมด
ทำไมวัสดุเยอะแล้วห้องถึงแคบลง
ตาของเราทำงานด้วยการหาขอบ ทุกครั้งที่วัสดุเปลี่ยน สมองจะขีดเส้นแบ่งขึ้นมาหนึ่งเส้นโดยอัตโนมัติ ห้องนั่งเล่นที่มีพื้นลามิเนต พรมลายเรขาคณิต โซฟาผ้าลินิน โต๊ะกลางกระจก ขาโลหะสีทอง ผนังทาสีเทา และผนังหลังทีวีปูหินอ่อนเทียม มีเส้นแบ่งอยู่เจ็ดเส้นในสายตาเดียว ห้องจึงแตกออกเป็นเจ็ดชิ้น ทั้งที่พื้นที่ไม่ได้เล็กลงสักตารางนิ้ว
เอาวัสดุออกไปสี่อย่าง เส้นแบ่งหายไปสี่เส้น ห้องกลับมาเป็นก้อนเดียว
หลักนี้ไม่ได้ขึ้นกับงบ ของถูกที่ใช้ซ้ำทั้งบ้านให้ผลดีกว่าของแพงเจ็ดอย่างที่วางกระจาย และเป็นการตัดสินใจที่ทำได้ตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องรอทุบ
ของหนึ่งอย่างที่ควรรับหน้าที่คุมแสง
ในบรรดาวัสดุที่เหลือ ควรมีตัวหนึ่งได้รับมอบหมายให้จัดการแสงของทั้งบ้าน ที่โตเกียวคือวาชิ กระดาษสาญี่ปุ่นที่เนื้อเป็นเส้นใยไม่สม่ำเสมอ แสงผ่านแล้วกระจายตัวออกแทนที่จะพุ่งตรง งานแสงของโรงแรมกดความสว่างรวมลงต่ำ แล้วปล่อยให้วาชิเกลี่ยแสงที่เหลือแทนการติดโคมเพิ่ม
ผลคือห้องไม่มีจุดจ้าและไม่มีมุมมืดสนิท ตาไม่ต้องปรับไปมา
บ้านไทยมีของทำหน้าที่นี้ได้หลายอย่างโดยไม่ต้องสั่งกระดาษจากญี่ปุ่น ผ้าฝ้ายดิบสีอ่อนขึงเป็นม่านชั้นในทำงานแบบเดียวกัน มู่ลี่ไม้ระแนงถี่ก็ทำได้ ฉากกั้นกรุผ้าดิบ ฝ้าโทนอ่อนที่สะท้อนแสงลงมาแทนการยิงตรง เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งแล้วใช้ให้ทั่วบ้าน หลักการอยู่ตรงที่ใช้ตัวเดียว ไม่ใช่ตรงว่าใช้อะไร
ที่บ้านส่วนใหญ่พลาดคือกลับด้าน เปิดไฟดาวน์ไลต์สว่างจ้าทั้งเพดาน แล้วค่อยแขวนโคมสวยไว้ให้มอง โคมกลายเป็นของประดับที่ไม่ได้ทำงาน ส่วนแสงจริงมาจากหลอดบนเพดานที่ไม่มีใครตั้งใจเลือก
ของที่แก่แล้วยังดูดี
SIMPLICITY บันทึกเหตุผลการเลือกวัสดุไว้ข้อหนึ่ง คือเลือกของที่ผิวสัมผัสจะเปลี่ยนไปตามอายุการใช้งาน เพื่อให้พื้นที่ค่อย ๆ งอกงามขึ้นตามเวลาแทนที่จะเสื่อมลง
ไม้วอลนัทเข้มขึ้นเมื่อโดนแสง ทองแดงบนหลังคาโบสถ์เปลี่ยนสีไปเรื่อยจนกลายเป็นเขียวสนิม กระดาษวาชิเหลืองขึ้นทีละนิด ทั้งสามอย่างมีปลายทางที่คนออกแบบรู้ล่วงหน้าและยอมรับไว้แล้ว
ในบ้านเรา เกณฑ์ข้อนี้ตัดของออกไปได้ทั้งกอง แผ่นลามิเนตลายไม้ที่ปีที่หนึ่งเนียนที่สุด แล้วบวมตรงขอบในปีที่ห้า อะลูมิเนียมชุบสีทองที่ลอกเป็นจุด หนังเทียมที่ลอกเป็นแผ่น ของพวกนี้สวยที่สุดในวันแรกแล้วเดินลงจากตรงนั้นตลอด ส่วนไม้จริง หิน ทองเหลือง ผ้าฝ้าย ดินเผา และหวาย เริ่มต้นที่ระดับกลาง ๆ แล้วค่อยขยับขึ้น
การเลือกของที่แก่เป็น เป็นวิธีประหยัดที่ไม่มีใครนับว่าประหยัด เพราะต้นทุนที่หายไปคือรอบของการรื้อเปลี่ยน และต้นทุนก้อนนั้นไม่เคยปรากฏในใบเสนอราคาใบแรก
สัปดาห์นี้ทำอะไรได้
ยืนที่ประตูห้องนั่งเล่น แล้วนับว่าจากจุดที่ยืนมองเห็นวัสดุกี่ชนิด นับพื้น ผนัง ฝ้า เฟอร์นิเจอร์ ขาโต๊ะ กรอบรูป และของประดับ
ถ้าได้เกินหก ห้องกำลังแตกเป็นชิ้น ลองหยิบออกสองอย่างที่โผล่มาครั้งเดียวแล้วไม่ได้ทำหน้าที่อะไร กับเปลี่ยนอีกอย่างให้ไปเข้าพวกกับของที่มีอยู่แล้ว
จากนั้นเลือกของหนึ่งอย่างให้คุมแสง ม่านชั้นในผ้าบางสีอ่อนหนึ่งชุด แล้วปิดดาวน์ไลต์กลางห้องลงหนึ่งดวง ดูสองสามคืนว่าห้องเปลี่ยนไปไหม
งบที่ใช้ไม่ถึงหลักพัน และไม่ต้องรอโครงการหน้า
แหล่งอ้างอิง — ข่าวเปิดตัว Andaz Tokyo Toranomon Hills ของ Hyatt (มิถุนายน 2014) · หน้าโครงการ Toranomon Hills Mori Tower ของ Nihon Sekkei · ข้อมูลอาคารจาก CTBUH Skyscraper Center · หน้าโครงการของ SIMPLICITY เผยแพร่ผ่าน Architonic · หน้าห้องพักบนเว็บ Hyatt
