รวมทุกเรื่องของ QRAFT OF เรียงจากใหม่ไปเก่า
Andaz Tokyo Toranomon Hills — บทเรียนจากโรงแรมที่ใช้ของแค่ไม่กี่อย่างเพื่อสร้างทั้งตึก
บ้านชานเมืองกับคอนโดกลางเมือง — โบรชัวร์ไม่มีช่องให้กรอกชั่วโมงชีวิต
เทียนหอมราคาเท่าอาหารหนึ่งมื้อ — เราไม่ได้จ่ายค่ากลิ่น เราจ่ายค่าเส้นแบ่งเวลา
ทำไมคนรวยยุคนี้ซ่อนความรวยไว้ในบ้าน — ความหรูที่ถ่ายรูปไม่ติด
ว่าด้วยการซ่อม — เก้าอี้ขาโยกหนึ่งตัว เมื่อสามสิบปีก่อนไปหาช่างท้ายซอย วันนี้ไปกองขยะ
ที่ริมน้ำ — ทุกวัฒนธรรมในโลกให้ราคาที่ริมน้ำสูงกว่า ทั้งที่ไม่มีใครต้องตักน้ำกินแล้ว
เก้าอี้ mid-century ตัวหนึ่ง — เฟอร์นิเจอร์เกือบทั้งหมดในโลกราคาตก ยกเว้นกลุ่มนี้
ความเงียบกำลังกลายเป็นสินค้า luxury — แผนที่เสียงของเมืองทับกับแผนที่รายได้ได้เกือบสนิท
ว่าด้วยการเก็บ — บ้านรกไม่เคยเกิดจากตู้ไม่พอ มันเกิดจากการตัดสินใจที่ยังไม่ได้ทำ
อ่านผัง 1-bedroom ให้เป็น — ห้องตัวอย่างมีหน้าที่เดียว คือทำให้เราลืมดูผัง
ผ้าม่าน — เฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่ที่สุดในห้อง ที่คนมองเป็นของแถมของหน้าต่าง
ทำไมเราเซฟรูปบ้านคนอื่น — โฟลเดอร์พันรูปที่ไม่เคยพาใครลุกจากโซฟา
ว่าด้วยน้ำ — ห้องแรกและห้องสุดท้ายของวัน ที่มักได้งบเป็นรายการท้าย ๆ
วัดทำเลด้วยหู — ห้องตัวอย่างทุกห้องในโลกมีคุณสมบัติร่วมกันข้อหนึ่ง คือมันเงียบ
สวิตช์ไฟ — จุดสัมผัสที่เราใช้บ่อยที่สุดในบ้าน และเป็นของชิ้นเดียวที่ไม่เคยได้เลือกเอง
ทำไมเรือนไทยถึงปลูกใต้ต้นไม้ — สิ่งที่ปู่ย่าได้ฟรี เราต้องจ่ายคืนเป็นค่าไฟรายเดือน
ว่าด้วยระเบียง — พื้นที่ที่แพงที่สุดต่อตารางเมตรของห้อง กลายเป็นที่ตั้งคอมเพรสเซอร์แอร์
Georgia O’Keeffe ที่ Abiquiú — เธอซื้อบ้านทั้งหลังเพราะประตูบานเดียว แล้วเขียนมันสิบกว่าครั้ง
ซอยตัน — คำที่ประกาศขายบ้านใช้เหมือนคำสารภาพ ทั้งที่งานวิจัยเมืองบอกตรงข้าม
จานตราไก่ลำปาง — ชามที่ราคาถูกที่สุดบนโต๊ะ กลายเป็นของที่คนไทยทั้งประเทศจำได้
คำว่า “บ้าน” ในภาษาไทยแปลว่าหมู่บ้าน — ความหมายที่เราทำหายไประหว่างทาง
ว่าด้วยพื้น — บ้านไทยเป็นบ้านถอดรองเท้า พื้นจึงคุยกับเราตรง ๆ โดยไม่ผ่านล่าม
101 Spring Street — บ้านที่พิสูจน์ว่าการจัดของใหม่ทุกเดือน คือการยอมรับว่าเรายังไม่รู้ว่าอะไรถูก
ว่าด้วยครัวไทย — ครัวเปิดโล่งกลางบ้านออกแบบมาสำหรับอาหารที่ไม่ใช่อาหารของเรา